حدود یک سال است که با یکی از خواستگارهایم عقد کرده¬ام و تنها چیزی که من را کمی در مورد ازدواج با امیر مردد می¬کند عصبانیت و پرخاشگری زود هنگام و بیش از حد اوست؛ به حدی که به ضرب و شتم و کتک زدن من ختم می شود.

پرسش:
زهره. ر، 21 ساله از کرمانشاه
حدود یک سال است که با یکی از خواستگارهایم عقد کرده ام. در خانواده ما رسم بر این است اگر دختری ادامه تحصیل ندهد و دانشگاه نرود باید ازدواج کند و بیشتر ازدواج ها هم به شیوه سنتی است. دو سال از گرفتن دیپلمم گذشته بود که یکی از اقوام خواستگاری را معرفی کرد. بعد از چند جلسه رفت و آمد و انجام تحقیقات محلی با مشورت خانواده ام به این نتیجه رسیدم که می تواند همسر خوبی برایم باشد. امیر، پسر بامحبتی است و همین مهربانی او باعث شد در مدت زمان کوتاهی علاقه و وابستگی زیادی بین ما ایجاد شود. تنها چیزی که من را کمی در مورد ازدواج با امیر مردد می¬کند عصبانیت و پرخاشگری زود هنگام و بیش از حد اوست؛ به حدی که به ضرب و شتم و کتک زدن من ختم می شود. اولین باری که متوجه این رفتار شدم دو ماه بعد از مراسم عقدمان بود. سر مساله کوچکی اختلاف نظر و بحث بین مان پیش آمد. طی مشاجره او بسیار عصبانی شد؛ به حدی که کنترل خود را از دست داد و بدون خداحافظی منزل را ترک کرد و در را هم پشت سرش محکم کوبید. همه خانواده از این رفتار او متعجب شدند. چند ساعت بعد به تلفن کرد و انگار اصلا هیچ اتفاقی نیفتاده، شروع به احوالپرسی و صحبت کردن با من کرد.
از او پرسیدم: «چرا سر مساله به این کوچکی چنین واکنش تند و عصبی نشان دادی؟ » او گفت: «من خیلی زود عصبانی می شوم و کنترلم را از دست می دهم.» کمی به نظرم عجیب آمد اما با عذرخواهی کردن او همه چیز تمام شد.
طی این یک سال چندین مرتبه بحث و مشاجره جدی بین ما پیش آمده و هر دفعه هم مرا کتک زده اما بعد از چند روز متوجه اشتباه خودش شده و سعی کرده با محبت از دل من دربیاورد و به قول خودش به نوعی جبران کند. من امیر را دوست دارم و دلم به حالش می سوزد. فکر می کنم هنگام عصبانیت واقعا کنترل خود را از دست می دهد و قصد رنجاندن و آزار دادن مرا ندارد. با اینکه این رفتار امیر مرا بسیار می رنجاند و اذیت می کند اما جدایی و دوری از او برایم مشکل است و امیدوارم با شروع زندگی مشترک این تنش ها و مشکلات کمتر شود.

پاسخ:
هرایر دانیلیان، کارشناس ارشد روان شناس بالینی و زوج درمانگر در هفته نامه همشهری تندرستی درباره مشکل این خانم نوشت:


پرخاشگری و خشونت فیزیکی
پرخاشگری احساسی است که از یک ناکامی به وجود می آید. این ناکامی به رفتارهای پرخاشگرایانه از جمله خشونت فیزیکی منجر می شود. پرخاشگری یکی از احساسات منفی انسان است که اگر میزان آن کم باشد می تواند مفید و سازنده باشد و اگر زیاد باشد مخرب است. برای حل این مساله رفتارهای متعددی وجود دارد که یکی از آنها رفتار مبتنی بر احساس پرخاشگری است.
وقتی یک نفر به راحتی از خشونت فیزیکی استفاده می کند به این معناست که یک اجبار درونی در خود دارد. فردی که دست به خشونت فیزیکی می زند آستانه تحریم پذیری پایینی دارد و سطح خشونت در روان او بالاست. گاهی خشونت فیزیکی علت درونی حادی ندارد و تنها یک روش اشتباه است که از ناتوانی در کنترل خشم و کمبود مهارت ارتباطی نشات می گیرد.

فعلا دست نگه دارید
علت های زیربنایی اینکه چرا و چگونه نامزد شما می تواند هنگام عصبانیت فرد دیگری را کتک بزند باید بررسی شود. توصیه می شود تا زمانی که علت این رفتار نامزدتان که در موقعیت ناخوشایند ناگهان منفجر می شود، پرخاشگری می کند و دست به خشونت فیزیکی می زند و بعد از آن آرام می شود و درصدد دلجویی کردن از شما بر می آید توسط یک روان شناس یا روانپزشک تشخیص داده نشده، زندگی مشترک زیر یک سقف را شروع نکنید.

عشق کافی نیست
وجود علاقه برای شروع یک رابطه به عنوان یک انگیزه عمل می کند اما به تنهایی برای ادامه یک رابطه کافی نیست. در واقع علاقه طرفین اگرچه می تواند جرقه اولیه برای شروع یک رابطه باشد ولی برای ادامه رابطه شرط کافی نیست. در مواقعی مشابه موقعیت شما، دلبستگی و علاقه در مرحله دوم اهمیت قرا ردارد. الزاما فردی که مورد علاقه شماست برای تشکیل یک رابطه و پیمان ابدی مثل ازدواج مناسب نیست.

عاقلانه تصمیم بگیرید
در واقع در شرایط کاملا معمولی که هیچ یک از طرفین مشکلی از نظر جسمی یا روانی ندارند، در دوران نامزدی ممکن است هزار و یک مشکل ایجاد شود، چه برسد به رابطه ای که یکی از طرفین دچار یک اختلاف روانی است.

به متخصص مراجعه کنید
شروع زندگی زیر یک سقف را به عنوان دارو یا مرهم برای مشکلتان در نظر نگیرید چه بسا عاملی باشد که مشکلتان را شدت بخشد.
بنابراین بهترین زمان برای حل این مشکل همین الان است به این ترتیب که با نامزدتان صحبت کنید و پیشنهاد دهید برای رفع این مشکل به روان شناس یا روانپزشک مراجعه کنید. اگر با مقاومت او مواجه شدید یا اینکه فکر می کنید این پیشنهاد را قبول نمی کند و نسبت به پذیرش این مشکل سرسختی نشان می دهد به تنهایی به یک روان شناس مراجعه و مشکل تان را مطرح کنید و طبق راهکارهایی که او به شما ارائه می کند موضوع را با او مطرح کنید.